Istorija astrologije

Astrologija je drevna veština koja se bavi analizom veze događaja na Zemlji i kretanja određenih astronomskih tela, Sunca, Meseca, planeta i zvezda stajačica, jer se veruje da pozicije ovih tela u trenutku rodjenja i njihovo kasnije kretanje utiču ili objašnjavaju čovekov životni tok. Vekovima su je razvijale međusobno udaljene različite civilizacije, potpuno nezavisno jedna od druge. Čini se da je Mespotamija, područje današnjeg Iraka, pradomovina astrološko - astronomskih istraživanja. Kaldeani, koji su tada obitavali područje drevnog Vavilona, razvili su jedan od prvih oblika astrologije 3000 pre nove ere. Kinezi je praktikuju od 2000-te godine pre nove ere, a ostali su oblici razvijani u drevnoj Indiji i u plemenima Maja, oblastima Centralne Amerike. Posmatrana su određena astronomska tela, takođe i Sunce i Mesec, i njihov uticaj na uspeh useva, promene u ponašanju ljudi, događaja u okruženju koje izazivaju određene reakcije. Na osnovu takvih posmatranja, mogli su razviti otvoreniji i širi sistem po kom je kretanje drugih tela (planeta) predstavljalo dodatne aspekte u životu ljudi a na osnovu tih proučavanja je planirano vreme setve, žetve… Do 500-te godine pre nove ere, astrologija se raširila sve do Grčke, gde su je filozofi poput Pitagore i Platona objedinili u svoja dotadašnja pročavanje religije i astronomije i ubrzo je postala prihvaćena i rado korišćena širom čitave Evrope, čak i tokom srednjeg veka, uprkos mnogim osudama crkvenih verodostojnika.

Astrologija i astronomija su smatrane jednom naukom sve do 1500-te godine nove ere, kada su pojedina otkrića Nikole Kopernika i Galileja Galilea podkopale neke od tadašnjih temelja astrologije. Od tada, samo pojedini naučnici posmatraju astrologiju kao nauku koja se bavi proučavanjem čoveka kao pojedinca, društva i odnosa. Iako dugi niz godina osporavana i ograničavana, i danas se praktikuje i važi za veoma egzaktnu oblast kojom se mogu ocrtati jasni detalji u karakteru svakog pojedinca.